1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 128

تفسير 16. النحل آية 86
Number of verses: 128
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
وَإِذَا رَأَى الَّذِينَ أَشْرَكُوا شُرَكَاءَهُمْ قَالُوا رَبَّنَا هَٰؤُلَاءِ شُرَكَاؤُنَا الَّذِينَ كُنَّا نَدْعُو مِن دُونِكَ ۖ فَأَلْقَوْا إِلَيْهِمُ الْقَوْلَ إِنَّكُمْ لَكَاذِبُونَ 86
و هنگامی که مشرکان معبودهایی را که همتای خدا قرار دادند می‌بینند، می‌گویند: «پروردگارا! اینها همتایانی هستند که ما به جای تو، آنها را می‌خواندیم! «در این هنگام، معبودان به آنها می‌گویند: «شما دروغگو هستید! (شما هوای نفس خود را پرستش می‌کردید!)»

ترجمه
وچون كسانى كه شرك ورزیدند، شركاى (پندارى) خود را (در قیامت) ببینند، گویند پروردگارا اینان شریكان (خیالى) ما بودند كه ما به جاى تو مى‏خواندیم (ولى شركا به سخن آمده) حرف آنان را به خودشان برگردانده (وپاسخشان دهند) كه شما بدون شك دروغگویید.

نکته ها
بر طبق روایات، در قیامت، مواقف مختلفى است؛
در بعضى مواقف مُهر بر لب خورده و دست و پا گواهى مى‏دهند.
در موقفى دیگر، ناله‏ها و استمدادها بلند است.
در موقفى دیگر، انسان به دنبال آن است كه گناه خود را به گردن دیگران بیندازد. مثلاً به شیطان مى‏گوید: تو مرا به كفر و شرك وادار كردى ، و شیطان در پاسخ مى‏گوید: من از روز اوّل با شرك شما مخالف بودم. «انى كفرت بما اشركتمون من قبل»(48)
گاهى مقصّر را بت‏ها مى‏داند، ولى آنها نیز تبرّى مى‏جویند. «و یوم القیامة یكفرون بشرككم»(49) حتّى خداوند به حضرت عیسى خطاب مى‏كند: آیا تو به مردم گفتى كه تو و مادرت را معبود قرار دهند؟ و عیسى در پاسخ مى‏گوید: تو از هر شریكى منزّهى،... این مردم به سراغ جنّ رفتند و هرگز من كسى را به سوى غیر تو دعوت نكرده‏ام. «قال سبحانك ما یكون لى اِن أقول ما لیس لى بحق»(50) ودر آیه مورد بحث نیز، موجوداتى كه شركاى خدا قرار گرفته شده‏اند، از مشركان تبّرى مى‏جویند و آنها را تكذیب مى‏كنند.


48) ابراهیم، 22.
49) فاطر، 14.
50) مائده، 116.

پيام ها
 1- خداوند شریك ندارد، مشركان براى او شریك مى‏پندارند. «شركائهم» و نفرمود: «شركاء اللَّه»
 2- وحشت قیامت باعث مى‏شود كه انسان براى رهایى خود، بار را به دوش دیگران بیندازد. «هؤلاء شركاؤنا»
 3- معبودهاى ساختگى نیز در قیامت، محشور مى‏شوند. «هؤلاء شركاؤنا الّذین كنّا ندعوا»
 4- در قیامت، براى دفاع از خود، بت‏ها نیز به سخن در آیند. «فالقوا الیهم القول...»
 5 - بت‏ها لیاقت خود را براى پرستش تكذیب مى‏كنند وبه بت‏پرستان مى‏گویند: شما در واقع خیالات خود را پرستش مى‏كردید. «فالقوا الیهم القول انكم لكاذبون»

Copyright 2015 almubin.com