1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 206

تفسير 7. الأعراف آية 28
Number of verses: 206
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
وَإِذَا فَعَلُوا فَاحِشَةً قَالُوا وَجَدْنَا عَلَيْهَا آبَاءَنَا وَاللَّهُ أَمَرَنَا بِهَا ۗ قُلْ إِنَّ اللَّهَ لَا يَأْمُرُ بِالْفَحْشَاءِ ۖ أَتَقُولُونَ عَلَى اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ 28
و هنگامی که کار زشتی انجام می‌دهند می‌گویند: «پدران خود را بر این عمل یافتیم؛ و خداوند ما را به آن دستور داده است!» بگو: «خداوند (هرگز) به کار زشت فرمان نمی‌دهد! آیا چیزی به خدا نسبت می‌دهید که نمی‌دانید؟!»

ترجمه
و هرگاه كار زشتى كنند، (در توجیه آن) گویند: ما پدران خود را بر این كار یافتیم و خداوند ما را به آن دستور داده است. بگو: خداوند هرگز به كارهاى زشت فرمان نمى‏دهد. آیا چیزى را كه نمى‏دانید به خدا نسبت مى‏دهید؟

نکته ها
در تفاسیر مى‏خوانیم كه این آیه مربوط به برهنگى، مشركان در حال طواف است كه در جاهلیّت مرسوم بوده است. آنان این كار را به تقلید از نیاكان خود انجام مى‏دادند، امّا مدّعى مى‏شدند كه خداوند دستور داده اینچنین طواف كنند!
زشتكاران از نیاكان خود تقلید مى‏كنند و شرك خود را به خدا نسبت مى‏دهند و مى‏گویند: «لو شاء اللّه ما أشركنا» [64] ، «لو شاء اللّه ما عبدنا من دونه من شى‏ء» [65] این خواست خداوند بوده كه ما مشرك شده‏ایم و مى‏پنداشتند چون خدا به آنان مهلت داده، پس یا راضى به فحشا و زشتى‏هاى آنان است و یا به آن فرمان داده است.
در این آیه، آنها ابتدا نیاكان خود را مطرح كردند، «وجدنا علیها آبائنا» سپس فرمان خدا را «واللّه امَرَنا بها»، شاید به این دلیل كه كار نیاكان، نزد آنان مهم‏تر از فرمان خداست.


64) انعام، 148
65) نحل، 35

پيام ها
1- توجیه گناه، بزرگ‏تر از خود گناه و نشانه‏ى سلطه و نفوذ شیطان است. «اولیاء للّذین... قالوا وجدنا علیها آبائنا» چه توجیه اجتماعى (نیاكان) و چه توجیه مذهبى (امر خدا به زشتى‏ها).
2- پایبندى به روش زشت و غلط نیاكان و بدعت در دین، نشانه ولایت شیطان و عدم ایمان است. «انّا جعلنا الشیاطین اولیاء للّذین... اذا فعلوا فاحشة قالوا وجدنا علیها آبائنا...»
3- فساد و زشتى برخى اعمال، روشن و فطرى است. «فاحشة» («فاحشه» به گناهى گفته مى‏شود كه قباحت و زشتى آن روشن باشد)
4- گاهى انحرافات انسان، به نسل‏هاى بعدى منتقل مى‏شود و منحرفان، بار گناه نسل‏هاى آینده را نیز به دوش مى‏كشند. «وَجَدنا علیها آبائنا»
5 - روش گذشتگان، همیشه ارزشمند نیست و تقلید نابجا از پیشینیان ممنوع است. «قالوا وجدنا علیها آبائنا»
6- خداوند در هیچ زمانى به زشتى فرمان نمى‏دهد. «واللّه اَمرَنا... انّ اللّه لا یأمر» (پاسخ فعل ماضى را با فعل مضارع مى‏دهد تا نشانه‏ى استمرار باشد)

Copyright 2015 almubin.com