1. الفاتحة2. البقرة3. آل‏عمران4. النساء5. المائدة6. الانعام7. الاعراف8. الانفال9. التوبة10. یونس11. هود12. یوسف13. الرعد14. ابراهیم15. الحجر16. النحل17. الاسراء18. الكهف19. مریم20. طه21. الانبیاء22. الحج23. المؤمنون24. النور25. الفرقان26. الشعراء27. النمل28. القصص29. لعنكبوت30. الروم31. لقمان32. السجده33. الاحزاب34. سبا35. فاطر36. یس37. الصافات38. ص39. الزمر40. غافر41. فصلت42. الشوری43. لزخرف44. الدخان45. الجاثیة46. الاحقاف47. محمد48. الفتح49. الحجرات50. ق51. الذاریات52. الطور53. النجم54. القمر55. الرحمن56. الواقعة57. لحدید58. المجادلة59. الحشر60. الممتحنة61. الصف62. الجمعة63. المنافقون64. التغابن65. الطلاق66. التحریم67. الملك68. القلم69. الحاقة70. لمعارج71. نوح72. الجن73. المزمل74. المدثر75. القیامة76. الانسان77. المرسلات78. النبا79. النازعات80. عبس81. التكویر82. الانفطار83. لمطففین84. الانشقاق85. البروج86. الطارق87. الاعلی88. الغاشیة89. الفجر90. البلد91. الشمس92. اللیل93. الضحی94. الشرح95. التین96. العلق97. لقدر98. البینة99. الزلزلة100. العادیات101. القارعة102. التكاثر103. العصر104. الهمزة105. الفیل106. قریش107. الماعون108. الكوثر109. الكافرون110. النصر111. المسد112. الاخلاص113. الفلق114. الناس
تعداد آیات: 40
75. القیامة
Number of verses: 40
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
لَا أُقْسِمُ بِيَوْمِ الْقِيَامَةِ﴿1﴾
سوگند به روز قیامت،
وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ﴿2﴾
و سوگند به (نفس لوامه و) وجدان بیدار و ملامتگر (که رستاخیز حق است)!
أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَلَّن نَّجْمَعَ عِظَامَهُ﴿3﴾
آیا انسان می‏پندارد که هرگز استخوانهای او را جمع نخواهیم کرد؟!
بَلَىٰ قَادِرِينَ عَلَىٰ أَن نُّسَوِّيَ بَنَانَهُ﴿4﴾
آری قادریم که (حتی خطوط سر) انگشتان او را موزون و مرتب کنیم!
بَلْ يُرِيدُ الْإِنسَانُ لِيَفْجُرَ أَمَامَهُ﴿5﴾
(انسان شک در معاد ندارد) بلکه او می‏خواهد (آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت) در تمام عمر گناه کند!
يَسْأَلُ أَيَّانَ يَوْمُ الْقِيَامَةِ﴿6﴾
(از این رو) می‏پرسد: «قیامت کی خواهد بود»! [تفسیر]
فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ﴿7﴾
(بگو:) در آن هنگام که چشمها از شدت وحشت به گردش درآید،
وَخَسَفَ الْقَمَرُ﴿8﴾
و ماه بی‏نور گردد،
وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ﴿9﴾
و خورشید و ماه یک جا جمع شوند،
يَقُولُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ أَيْنَ الْمَفَرُّ﴿10﴾
آن روز انسان می‏گوید: «راه فرار کجاست؟!»
كَلَّا لَا وَزَرَ﴿11﴾
هرگز چنین نیست، راه فرار و پناهگاهی وجود ندارد!
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ﴿12﴾
آن روز قرارگاه نهایی تنها بسوی پروردگار تو است;
يُنَبَّأُ الْإِنسَانُ يَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ﴿13﴾
و در آن روز انسان را از تمام کارهایی که از پیش یا پس فرستاده آگاه می‏کنند!
بَلِ الْإِنسَانُ عَلَىٰ نَفْسِهِ بَصِيرَةٌ﴿14﴾
بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است،
وَلَوْ أَلْقَىٰ مَعَاذِيرَهُ﴿15﴾
هر چند (در ظاهر) برای خود عذرهایی بتراشد! [تفسیر]
لَا تُحَرِّكْ بِهِ لِسَانَكَ لِتَعْجَلَ بِهِ﴿16﴾
زبانت را بخاطر عجله برای خواندن آن ( قرآن) حرکت مده،
إِنَّ عَلَيْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ﴿17﴾
چرا که جمع‏کردن و خواندن آن بر عهده ماست!
فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ﴿18﴾
پس هر گاه آن را خواندیم، از خواندن آن پیروی کن!
ثُمَّ إِنَّ عَلَيْنَا بَيَانَهُ﴿19﴾
سپس بیان و (توضیح) آن (نیز) بر عهده ماست! [تفسیر]
كَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ﴿20﴾
چنین نیست که شما می‏پندارید (و دلایل معاد را کافی نمی‏دانید); بلکه شما دنیای زودگذر را دوست دارید (و هوسرانی بی‏قید و شرط را)!
وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ﴿21﴾
و آخرت را رها می‏کنید!
وُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ نَّاضِرَةٌ﴿22﴾
(آری) در آن روز صورتهایی شاداب و مسرور است،
إِلَىٰ رَبِّهَا نَاظِرَةٌ﴿23﴾
و به پروردگارش می‏نگرد!
وَوُجُوهٌ يَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ﴿24﴾
و در آن روز صورتهایی عبوس و در هم کشیده است،
تَظُنُّ أَن يُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ﴿25﴾
زیرا می‏داند عذابی در پیش دارد که پشت را در هم می‏شکند! [تفسیر]
كَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِيَ﴿26﴾
چنین نیست (که انسان می‏پندارد! او ایمان نمی‏آورد) تا موقعی که جان به گلوگاهش رسد،
وَقِيلَ مَنْ ۜ رَاقٍ﴿27﴾
و گفته شود: «آیا کسی هست که (این بیمار را از مرگ) نجات دهد؟!»
وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ﴿28﴾
و به جدائی از دنیا یقین پیدا کند،
وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ﴿29﴾
و ساق پاها (از سختی جان‏دادن) به هم بپیچد!
إِلَىٰ رَبِّكَ يَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ﴿30﴾
(آری) در آن روز مسیر همه بسوی (دادگاه) پروردگارت خواهد بود!
فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّىٰ﴿31﴾
(در آن روز گفته می‏شود:) او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند،
وَلَٰكِن كَذَّبَ وَتَوَلَّىٰ﴿32﴾
بلکه تکذیب کرد و روی‏گردان شد،
ثُمَّ ذَهَبَ إِلَىٰ أَهْلِهِ يَتَمَطَّىٰ﴿33﴾
سپس بسوی خانواده خود بازگشت در حالی که متکبرانه قدم برمی‏داشت!
أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ﴿34﴾
(با این اعمال) عذاب الهی برای تو شایسته‏تر است، شایسته‏تر!
ثُمَّ أَوْلَىٰ لَكَ فَأَوْلَىٰ﴿35﴾
سپس عذاب الهی برای تو شایسته‏تر است، شایسته‏تر! [تفسیر]
أَيَحْسَبُ الْإِنسَانُ أَن يُتْرَكَ سُدًى﴿36﴾
آیا انسان گمان می‏کند بی‏هدف رها می‏شود؟!
أَلَمْ يَكُ نُطْفَةً مِّن مَّنِيٍّ يُمْنَىٰ﴿37﴾
آیا او نطفه‏ای از منی که در رحم ریخته می‏شود نبود؟!
ثُمَّ كَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّىٰ﴿38﴾
سپس بصورت خون بسته در آمد، و خداوند او را آفرید و موزون ساخت،
فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَيْنِ الذَّكَرَ وَالْأُنثَىٰ﴿39﴾
و از او دو زوج مرد و زن آفرید!
أَلَيْسَ ذَٰلِكَ بِقَادِرٍ عَلَىٰ أَن يُحْيِيَ الْمَوْتَىٰ﴿40﴾
آیا چنین کسی قادر نیست که مردگان را زنده کند؟! [تفسیر]
2012 almubin.com | Users online: 51