به نام خداوند بخشنده بخشایشگر
1- به خورشید و گسترش نور آن سوگند،
2- و به ماه هنگامی که بعد از آن درآید،
3- و به روز هنگامی که صفحه زمین را روشن سازد،
4- و به شب آن هنگام که زمین را بپوشاند،
5- و قسم به آسمان و کسی که آسمان را بنا کرده،
6- و به زمین و کسی که آن را گسترانیده،
7- و قسم به جان آدمی و آن کس که آن را (آفریده و) منظم ساخته،
8- سپس فجور و تقوا (شر و خیرش) را به او الهام کرده است،
[تفسیر]
9- که هر کس نفس خود را پاک و تزکیه کرده، رستگار شده;
10- و آن کس که نفس خویش را با معصیت و گناه آلوده ساخته، نومید و محروم گشته است!
11- قوم «ثمود» بر اثر طغیان، (پیامبرشان را) تکذیب کردند،
12- آنگاه که شقیترین آنها بپاخاست،
13- و فرستاده الهی ( صالح) به آنان گفت: «ناقه خدا ( همان شتری که معجزه الهی بود) را با آبشخورش واگذارید (و مزاحم آن نشوید)!»
14- ولی آنها او را تکذیب و ناقه را پی کردند (و به هلاکت رساندند); از این رو پروردگارشان آنها (و سرزمینشان) را بخاطر گناهانشان در هم کوبید و با خاک یکسان و صاف کرد!
15- و او هرگز از فرجام این کار ( مجازات ستمگران) بیم ندارد!
[تفسیر]