1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 54

تفسير 34. سبأ آية 23
Number of verses: 54
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
وَلَا تَنفَعُ الشَّفَاعَةُ عِندَهُ إِلَّا لِمَنْ أَذِنَ لَهُ ۚ حَتَّىٰ إِذَا فُزِّعَ عَن قُلُوبِهِمْ قَالُوا مَاذَا قَالَ رَبُّكُمْ ۖ قَالُوا الْحَقَّ ۖ وَهُوَ الْعَلِيُّ الْكَبِيرُ 23
هیچ شفاعتی نزد او، جز برای کسانی که اذن داده، سودی ندارد! (در آن روز همه در اضطرابند) تا زمانی که اضطراب از دلهای آنان زایل گردد (و فرمان از ناحیه او صادر شود؛ در این هنگام مجرمان به شفیعان) می‌گویند: «پروردگارتان چه دستوری داده؟» می‌گویند: «حقّ را (بیان کرد و اجازه شفاعت درباره مستحقّان داد)؛ و اوست بلندمقام و بزرگ‌مرتبه!»

ترجمه
و شفاعت نزد خداوند سودى ندارد، مگر براى آن كس كه او اجازه دهد. (انتظار اذن شفاعت، ادامه دارد) تا زمانى كه هراس و اضطراب از دل‏هاى آنان بر طرف شود، (مجرمان) از آنان پرسند: پروردگار شما چه گفت؟ پاسخ مى‏دهند: حقّ گفت؛ و او بلند مرتبه و بزرگ است.

نکته ها
كلمه‏ى «فُزّع» هر گاه با حرف «عن» همراه باشد به معناى بر داشته شدن ناله است،(509) ولى اگر بدون آن باشد به معناى به ناله در آوردن است.
جمله «الاّ لمن اذن له» را دو گونه مى‏توان معنا كرد:
الف: شفاعت نزد خدا سودى ندارد، مگر شفاعت انبیا و اولیا و شفاعت كنندگانى كه از طرف خداوند اجازه‏ى شفاعت داشته باشند.
ب: شفاعت نزد خدا سودى ندارد، مگر براى آن دسته از گناهكارانى كه خدا اجازه‏ى شفاعت براى آنان را به اولیا بدهد.
در تفسیر اطیب البیان، آیه‏ى مورد بحث چنین معنا شده است: در قیامت جز براى افرادى كه خداوند اجازه دهد، شفاعت سودى ندارد و مجرمان در آن روز وحشت زده‏اند و ناله‏ها دارند تا آن كه صدایشان خاموش شود و ناله و فزع از دل‏هاى آنان برخیزد. فرشتگان یا مؤمنان از این مجرمان مى‏پرسند: پروردگار شما در دنیا به شما چه گفت؟ مى‏گویند:گفت، ولى ما گوش ندادیم.


509) مفردات راغب.

پيام ها
1- معبودهاى خیالى، اجازه‏ى شفاعت پیروان خود را ندارند. «لا تنفع الشفاعة»
 2- شفاعت به این معنا نیست كه شفاعت كنندگان از خداوند مهربان‏ترند، زیرا خداوند است كه به شفاعت كنندگان اجازه‏ى شفاعت مى‏دهد. «لمن اذن له»
 3- شفاعت، كارى مستقل در برابر اراده‏ى حتمى او نیست، بلكه در راستاى اراده‏ى خداست. «اذن له»
 4- در قیامت هم امكان شفاعت هست، ولى با اذن الهى. «لا تنفع الشفاعة عنده الاّ لمن أذن له»
 5 - اذنى كه خداوند به افراد مى‏دهد تا شفاعت كنند یا شفاعت شوند بر اساس حقّ است، یعنى شفاعت كنندگان به خاطر قرب الهى به آن مقام مى‏رسند و شفاعت شوندگان به خاطر حفظ ارتباط با راه خدا لایق دریافت شفاعت مى‏شوند. «قالوا ماذا قال ربّكم قالوا الحقّ»

Copyright 2015 almubin.com