1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 83

تفسير 36. يس آية 47
Number of verses: 83
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
وَإِذَا قِيلَ لَهُمْ أَنفِقُوا مِمَّا رَزَقَكُمُ اللَّهُ قَالَ الَّذِينَ كَفَرُوا لِلَّذِينَ آمَنُوا أَنُطْعِمُ مَن لَّوْ يَشَاءُ اللَّهُ أَطْعَمَهُ إِنْ أَنتُمْ إِلَّا فِي ضَلَالٍ مُّبِينٍ 47
و هنگامی که به آنان گفته شود: «از آنچه خدا به شما روزی کرده انفاق کنید!»، کافران به مؤمنان می‌گویند: «آیا ما کسی را اطعام کنیم که اگر خدا می‌خواست او را اطعام می‌کرد؟! (پس خدا خواسته است او گرسنه باشد)، شما فقط در گمراهی آشکارید»!

ترجمه
و هرگاه به آنان گفته شود: از آن چه خداوند روزى شما كرده بخشش كنید، كسانى كه كفر ورزیدند به كسانى كه ایمان آورده‏اند مى‏گویند: آیا به كسانى غذا دهیم كه اگر خداوند مى‏خواست خودش به آنها غذا مى‏داد؟ شما در گمراهى آشكارى هستید.

نکته ها
افرادى كه بینش صحیح ندارند یا مى‏خواهند از زیر بار مسئولیّت شانه خالى كنند، تمام انحرافات و عملكرد زشت خود را به گردن دیگران مى‏اندازند:
1. گاهى مى‏گویند: مقصّر خداست، اگر او نمى‏خواست ما مشرك نبودیم: «لو شاء اللّه ما اشركنا»(608)، «لو شاء الرّحمن ما عبدناهم»(609)
2. گاهى مى‏گویند: مقصّر جامعه است، اگر این بزرگان نبودند، ما مؤمن بودیم. «لولا انتم لكنّا مؤمنین»(610)
3. گاهى مى‏گویند: مقصّر نیاكان ما هستند. «انّا وجدنا آبائنا»(611)
در این آیه نیز مى‏گویند: اگر لازم بود خدا خودش به فقرا روزى مى‏داد. غافل از آن كه خداوند مسئولیّت سیر كردن فقرا را به دوش اغنیا گذاشته است.
سؤال: چرا خداوند خود فقرا را رزق نمى‏دهد و به مردم دستور انفاق مى‏دهد؟!
پاسخ: رشد انسان، در سایه‏ى گذشت و ایثار و سخاوت و نوع‏دوستى و دلسوزى و صرفه‏جویى و الفت و تعاون و محبّت و تفقّد است. اگر همه‏ى مردم از امكانات یكسان برخوردار باشند، نه زمینه‏اى براى بروز این كمالات باقى مى‏ماند و نه بسترى براى صبر و زهد و قناعت محرومان.


608) انعام، 148.
609) زخرف، 20.
610) سبأ، 31.
611) زخرف، 22.

پيام ها
1- توجّه به این كه «آن چه داریم رزق الهى است نه ملك ما» بخشش را آسان مى‏كند. «انفقوا ممّا رزقكم اللّه»
 2- كفر، سبب خود دارى از انفاق است. «قال الّذین كفروا... انطعم»
 3- كافر، رازق بودن خدا را مسخره مى‏كند. «لو یشاء اللّه اطعمه»
 4- انفاق، نشانه ایمان است. (زیرا ترك انفاق از ویژگى‏هاى كفّار شمرده شده است). «قال الّذین كفروا... انطعم...»
 5 - كار انسان به جائى مى‏رسد كه كفر و بخل را راه درست و ایمان و انفاق را انحراف مى‏شمرد. «اِن انتم الا فى ضلال مبین»

Copyright 2015 almubin.com