1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 50

تفسير 77. المرسلات آية 8
Number of verses: 50
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
فَإِذَا النُّجُومُ طُمِسَتْ 8
در آن هنگام که ستارگان محو و تاریک شوند،

ترجمه
پس آنگاه كه ستگارگان محو شوند.
و آنگاه كه آسمان شكافته شود.
و آنگاه كه كوهها از ریشه كنده شود.
و آنگاه كه براى رسولان (براى اداى شهادت) وقت تعیین شود.
براى چه روزى، اجل تعیین شده؟
براى روز داورى.
و تو چه دانى كه روز داورى چیست؟

نکته ها
«طَمس» به معناى از بین رفتن و محو شدن است و شاید مراد از بین رفتن نور آنها باشد.
«فرج» به معناى شكاف است و «و اذا السماء فرجت» به معناى شكاف برداشتن و پاره پاره شدن آسمان است.
«اقّتت» از «وقت» به معناى تعیین وقت براى گواهى دادن انبیا در قیامت است كه بارها در قرآن به آن اشاره شده است. چنانكه در سوره مائده مى‏خوانیم: «یوم یجمع اللّه الرسل فیقول ماذا اجتبم»(256) روزى كه خداوند همه انبیا را جمع گرداند، پس گوید: چگونه امّتتان دعوت شما را اجابت كردند.
یكى از اسامى قیامت «یوم الفصل» یعنى روز جدایى است. در قرآن مى‏خوانیم: «انّ اللّه یفصل بینهم یوم القیامة»(257) خداوند متعال در روز قیامت بین آنها (و آنچه بدان دلبسته‏اند) جدایى مى‏افكند.
در این آیات با سه تعبیر از عظمت قیامت یاد شده است: «لاىّ یوم اجّلت لیوم الفصل و ما ادراك یوم الفصل» و تكرار كلمه «یوم» نشانه عظمت آن روز است.
مشابه این چند آیه در سوره‏هاى دیگر قرآن نیز دیده مى‏شود:
«فاذا النجوم طمست» در جاى دیگر مى‏فرماید: «و اذا النّجوم انكدرت»(258)
«واذا السماء فرجت» در جاى دیگر مى‏فرماید: «اذا السّماء انشقت»(259)
«واذا الجبال نسفت» در جاى دیگر مى‏فرماید: «ویسئلونك عن الجبال فقل ینسفها ربّى نسفا»(260)
«واذا الرّسل اقّتت» در جاى دیگر مى‏فرماید: «یوم یجمع اللّه الرّسل»(261)


256) مائده، 109.
257) حج، 17.
258) تكویر، 2.
259) انشقاق، 1.
260) طه، 105.
261) مائده، 109.

پيام ها
1- نظام كنونى آفرینش در قیامت دگرگون مى‏شود؛ ستارگان محو و آسمان شكافته مى‏شود و این دگرگونى بارها در قرآن یادآورى شده است: «فاذا النجوم طمست و اذا السماء فرجت»
2- حقیقت قیامت تنها از راه وحى قابل شناخت است. «و ما ادراك ما یوم الفصل»
 3- در قیامت، براى گواهى پیامبران بر امّت‏هاى خویش، وقتى معیّن قرار داده شده است. «و اذا الرّسل اقّتت، لاىّ یوم اجّلت»

Copyright 2015 almubin.com