1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 128

تفسير 16. النحل آية 84
Number of verses: 128
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
وَيَوْمَ نَبْعَثُ مِن كُلِّ أُمَّةٍ شَهِيدًا ثُمَّ لَا يُؤْذَنُ لِلَّذِينَ كَفَرُوا وَلَا هُمْ يُسْتَعْتَبُونَ 84
(به خاطر بیاورید) روزی را که از هر امّتی گواهی بر آنان برمی‌انگیزیم؛ سپس به آنان که کفر ورزیدند، اجازه (سخن گفتن) داده نمی‌شود؛ (بلکه دست و پا و گوش و چشم، حتّی پوست تن آنها گواهی می‌دهند!) و (نیز) اجازه عذرخواهی و تقاضای عفو به آنان نمی‌دهند!

ترجمه
و(یاد كن) روزى را كه از هر اُمّتى شاهدى برانگیزیم، سپس به كسانى كه كفر ورزیدند اجازه (هیچ كلامى) داده نخواهد شد وآنها براى عذرخواهى فراخوانده نمى‏شوند.

نکته ها
در قرآن بارها، سخن از گواهانِ قیامت مطرح شده است؛ پیامبران، فرشتگان، اولیاى خدا، زمین واعضاى بدن، از گواهان آن روز هستند. امام صادق علیه السلام فرمودند: براى هر امّت و زمانى، امامى هست كه مردم با او محشور مى‏شوند.(40) و امام باقر علیه السلام در ذیل آیه فرمودند: «نحن الشهود على هذه الامة» همانا ما شاهدان بر این امّت هستیم.
با آنكه خداوند همه‏جا حاضر وبه همه‏چیز آگاه است، ولى وجود گواهان متعدّد، عامل پیدایش تقوا وحیا براى مؤمنان و وسیله‏ى رسوایى بیشتر مجرمان است.
شرط شهادت و گواهى، علم و آگاهى همراه با عدالت است. بنابراین اولیاى خدا كه در قیامت شاهد بر ما هستند باید در دنیا، بر كار ما ناظر بوده و اعمال ما بر آنها عرضه شود و این همان عقیده ماست كه به گفته روایاتِ متعدّد وآیه‏ى مباركه «فسیرى اللَّه عملكم و رسوله و المؤمنون»(41) هر هفته، اعمال ما به امام زمان‏علیه السلام عرضه مى‏شود. و بدون این عقیده، آیاتِ «شهادت» و گواهى در قیامت، قابل توجیه نیست. چگونه كسى كه از اعمال ما خبر ندارد یا عدالت ندارد، در قیامت گواهى بدهد.
«استعتاب» از عتاب است، یعنى گنهكار از صاحبِ حق، طلب عتاب و سرزنش مى‏كند تا بدین وسیله قهرش فرو نشیند و رضایت دهد.
در دنیا هم مى‏توان توبه كرد، هم عذرخواهى و هم جبران نمود، امّا در قیامت نه جاى توجیه است، نه عذرخواهى، نه تدارك:
اما توجیه مردود است، چون وقتى كه بعضى از دوزخیان به گروه دیگرى مى‏گویند: «لولا انتم لكنّا مؤمنین»(42) اگر شما نبودید ما مؤمن بودیم، خطاب مى‏رسد: «بل لم تكونوا مؤمنین»(43) بلكه خود شما اهل ایمان آوردن نبودید.
اما تدارك گناه مردود است، چون وقتى از خداوند مى‏خواهند؛ «فارجعنا نعمل صالحاً»(44) ما را به دنیا بازگردان تا كار شایسته‏اى انجام دهیم، پاسخ مى‏شنوند: «كلا انها كلمة هو قائلها»(45)، «فذوقوا بما نسیتم»(46)
واما عذرخواهى مردود است، چرا كه قرآن مى‏فرماید: «ولایؤذن لهم فیعتذرون»(47) اجازه نمى‏یابند كه عذرخواهى كنند.


40) تفسیر مجمع‏البیان.
41) توبه، 105.
42) سبأ، 31.
43) صافّات، 29.
44) سجده، 12.
45) مؤمنون، 100.
46) سجده، 14.
47) مرسلات، 36.

پيام ها
 1- گواه هر قومى از خودشان است تا حجّت بر آنها تمام شود. «من كلّ امّة شهیداً»
 2- خدا در میان هر قومى ودر هر زمانى، برمردم حجّت وشاهد دارد. «من كلّ‏امّة شهیداً»
 3- در دادگاه الهى، حساب و كتاب و گواه و شهادت مطرح است. «شهیداً»
 4- با وجود شاهد و حجّت، دیگر عذرتراشى و توجیه یا رضایت طلبى معنا ندارد. «لایؤذن ... لا هم یستعتبون»

Copyright 2015 almubin.com