1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 98

تفسير 19. مريم آية 60
Number of verses: 98
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
إِلَّا مَن تَابَ وَآمَنَ وَعَمِلَ صَالِحًا فَأُولَٰئِكَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ وَلَا يُظْلَمُونَ شَيْئًا 60
مگر آنان که توبه کنند، و ایمان بیاورند، و کار شایسته انجام دهند؛ چنین کسانی داخل بهشت می‌شوند، و کمترین ستمی به آنان نخواهد شد.

ترجمه
آنگاه پس از آنان، جانشینان بد و ناشایسته‏اى آمدند كه نماز را ضایع كردند و هوسها را پیروى كردند. پس به زودى (كیفر) گمراهى خود را خواهند دید.
مگر كسى كه توبه كند و ایمان آورد و كار شایسته انجام دهد، پس آنها داخل بهشت مى‏شوند و به هیچ وجه مورد ستم قرار نمى‏گیرند (و از پاداششان كاسته نمى‏شود).

نکته ها
«خَلَف»، فرزند صالح را گویند و «خَلْف» فرزند ناصالح است. كلمه‏ى «غىّ» در مقابل رشد است. «قد تبیّن الرّشد من الغىّ»(86)
ضایع كردن نماز، غیر از نخواندن و ترك آن است. كسى كه نماز مى‏خواند، ولى بدون رعایت شرایط آن یا با تأخیر، چنین كسى نماز را ضایع كرده و آن را سبك شمرده است.(87)
در روایتى مى‏خوانیم: همین كه حضرت رسول‏صلى الله علیه وآله این آیه را تلاوت مى‏فرمودند، منقلب شده، فرمودند: بعد از 60 سال، گروهى نماز را ضایع خواهند كرد.(88)
اگر این سخن در اوایل سال اوّل هجرى گفته شده باشد، سال 60 همان سال شهادت امام حسین علیه السلام و سال به قدرت رسیدن یزید است.
توبه در قرآن‏
* معمولاً قرآن كریم بدنبال آیات عذاب، جمله‏ى «الاّالّذین تابوا» یا جمله‏ى «الاّ من تاب» را آورده تا بگوید: راه اصلاح، هرگز بر كسى بسته نیست.
* توبه، واجب است. زیرا فرمان خداوند است. «توبوا الى اللّه»(89)
* قبول توبه‏ى واقعى قطعى است، زیرا نمى‏توان باور كرد كه ما به امر او توبه كنیم ولى او نپذیرد. «هوالّذى یقبل التوبة عن عباده»(90)، «هوالتّواب الرحیم»(91)
* خداوند هم توبه را مى‏پذیرد و هم كسانى را كه بسیار توبه مى‏كنند دوست دارد. «یحبّ التّوابین»(92)
* توبه، باید با عمل نیك و جبران گناهان همراه باشد. «تاب و عمل صالحا»(93)، «تاب من بعده و اصلح»(94)، «تابوا واصلحوا و بیّنوا»(95)
* توبه، رمز رستگارى است. «توبوا ... لعلكم تفلحون»(96)
* توبه، وسیله‏ى تبدیل سیئات به حسنات است. «الاّ من تاب و عمل صالحاً فاولئك یبدّل اللّه سیئاتهم حسنات»(97)
* توبه، سبب نزول باران است. «توبوا ... یرسل السماء»(98)
* توبه، سبب رزق نیكو است. «توبوا الیه یمتّعكم متاعاً حسنا»(99)
* توبه در هنگام دیدن آثار مرگ و عذاب پذیرفته نمى‏شود. «حتّى اذا حضر احدهم الموت قال انّى تبت الان»(100)
* خداوند علاوه بر قبول توبه، لطف ویژه نیز دارد. «هو التّواب الرحیم»(101)
«ثمّ تاب و اصلح فانّه غفور رحیم»(102)، «ثمّ تاب علیهم انّه بهم رؤف رحیم»(103)
«الاّ مَن تاب و آمن و عمل صالحا فاولئك یدخلون الجنّة»(104)
«ثمّ توبوا الیه ان ربّى رحیم ودود»(105) در این آیات در كنار توبه به مسئله رحمت و رأفت و محبّت الهى اشاره شده است.
* قرآن ترك توبه را ظلم و هلاكت دانسته است. «و من لم یتب فاولئك هم الظالمون»(106) «ثم لم یتوبوا فلهم عذاب جهنّم»(107)


86) بقره، 256.
87) بحار، ج‏11، ص‏72.
88) تفسیر نمونه.
89) تحریم، 8.
90) شورى، 37.
91) بقره، 37.
92) بقره، 222.
93) فرقان، 71.
94) انعام، 54.
95) بقره، 160.
96) نور، 31.
97) فرقان، 70.
98) هود، 52.
99) هود، 3.
100) نساء، 18.
101) بقره، 37.
102) انعام، 54.
103) توبه، 117.
104) مریم، 60.
105) هود، 90.
106) حجرات، 11.
107) بروج، 10.

پيام ها
1- گاهى فرزندان ونسل آینده، زحمت‏هاى پدران را تباه مى‏كنند. (گاهى از خوبان، نسل نااهل پیدا مى‏شود) «خَلْف اضاعوا الصلوة»
 2- نماز محور دین است. (براى نشان دادن چهره‏ى نسلى به نسل دیگر، ضایع كردن نماز آنان را نشان مى‏دهد) «فخلف خَلْف اضاعوا الصلوة»
 3- نماز، سدّى است میان انسان و شهوت‏ها و اگر این سدّ شكسته شود، پیروى از شهوت‏ها براى انسان آسان مى‏شود. «اضاعوا الصلوة واتّبعوا الشهوات»
 4- كسى كه از رابطه با خدا (نماز) جدا شد، به شهوات پیوند مى‏خورد. «اضاعوا الصلوة واتّبعوا الشهوات»
 5 - رونق یافتن شهوات، غىّ و گمراهى است. «واتّبعوا الشهوات... یلقون غیّا»
 6- كیفر ضایع كردن نماز، سردرگمى است. «یلقون غیّا» (رشد واقعى در سایه‏ى معنویّت است)
 7- سرنوشت ملت‏ها به دست خود آنهاست «اضاعوا... یلقون... الاّ من تاب...»
 8 - توبه، یك تحول است نه تظاهر. «تاب و امن و عمل صالحاً»
 9- شرط رستگارى و ورود به بهشت، توبه وایمان و عمل صالح است. «تاب و آمن و عمل صالحا... یدخلون الجنّة»

Copyright 2015 almubin.com