1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 88

تفسير 38. ص آية 1
Number of verses: 88
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
ص ۚ وَالْقُرْآنِ ذِي الذِّكْرِ 1
ص، سوگند به قرآنی که دارای ذکر است (که این کتاب، معجزه الهی است).

ترجمه
صاد، به قرآن پندآموز سوگند. آرى، كسانى كه كفر ورزیدند، در سركشىِ سخت و مخالفت شدیدى هستند.
 چه بسیار اقوام پیش از اینان كه (به خاطر كفر و نفاق) هلاكشان كردیم، پس فریاد زدند، لیكن (چه سود) كه زمان، زمان فرار نبود.

نکته ها
كلمه‏ى «عزّة» و «عزیز» به معناى نفوذ ناپذیرى است. صلابت و نفوذ ناپذیرى، گاهى بجاست، نظیر «ان العزّة للّه و لرسوله...» و گاهى نابجاست كه به معناى سرسختى و یكدندگى و لجاجت است. گاهى سرچشمه عزّت، علم و قدرت و كمالات است، نظیر عزّتى كه براى خدا و رسول و مؤمنان گفته مى‏شود ولى گاهى سرچشمه عزّت، تكبّر و غرور و تعصّب و خودپسندى است، نظیر آیه مورد بحث. «بل الّذین كفروا فى عزّة و شقاق»
كلمه‏ى «شقاق» به معناى اختلاف و مخالفت شدیدى است كه به جدایى بیانجامد. «قرن» به مردمى گفته مى‏شود كه مقارن یكدیگر و در یك زمان زندگى مى‏كنند.
كلمه‏ى «لات» مركب از دو حرف است، «لا» كه به معناى نفى است و حرف «ت» كه براى مبالغه و تأكید است، نظیر حرف تاء در علامة. «لات» در نفى زمان به كار مى‏رود، یعنى: زمان، زمان چنین كارى نیست. كلمه‏ى «مناص» از «نوص» به معناى پناهگاه است.(1)
حرف «ص» از حروف مقطعه است كه در حدیث مى‏خوانیم این حروف از متشابهاتى است كه خداوند علم آن را مخصوص خود قرار داده است.(2)
مراد از نداى كفّار در «نادوا» اعلام پشیمانى آنان از كرده‏هاى پیشین است كه دیگر سودى به حال آنان ندارد. چنانكه در آیه 14 سوره انبیاء سخن آنان را چنین بیان مى‏كند كه مى‏گویند: «یا ویلنا انّا كنّا ظالمین» اى واى بر ما، ما از ستمگران بودیم.
قرآن، ذكر است. «ذى الذكر»
ذكر مبارك است. «هذا ذكر مبارك»(3)
براى همه‏ى جهانیان ذكر است. «ذكر للعالمین»(4)
در دسترس همگان است. «لقد یسّرنا القرآن للذّكر»(5)


1) تفسیر نمونه.
2) تفسیر راهنما.
3) انبیاء، 50.
4) ص، 87 .
5) قمر، 17 .

پيام ها
 1- سوگند خداوند به قرآن، نشانه عظمت این كتاب و حقانیّت پیامبر است. «و القرآن»
 2- قرآن، فطرت‏هاى خفته را بیدار و دانسته‏هاى فراموش شده را یادآورى مى‏كند. «ذى الذّكر»
 3- با این كه مطالب متفاوت و متنوّع بسیارى در قرآن آمده است، ولى خط اصلى در همه‏ى آنها هدایت مردم و تذكّر به آنان است. «ذى الذّكر»
 4- عظمت قرآن به ذكر بودن آن است. «القرآن ذى الذّكر» همان گونه كه ارزش عالم به غافل نبودن اوست. «فسئلوا اهل الذكر»(6) و نفرمود: «فاسئلوا اهل العلم»
 5 - انسان اختیار دارد ودر انتخاب راه آزاد است. قرآن براى تذكّر وهدایت انسان نازل شده لیكن برخى راه كفر را انتخاب مى‏كنند. «ذى الذكر بل الّذین كفروا»
 6- كفر كافران، ناشى از عناد و لجاجت آنان است نه قصور قرآن در بیان حقّ. «بل الّذین كفروا فى عزّة و شقاق»
 7- از حوادث تاریخ درس بگیریم. «و كم اهلكنا»
 8 - همه‏ى غرورها، زمانى خواهد شكست و به ناله و فریاد تبدیل خواهد شد. «فنادوا»
 9- در برابر قهر خدا پناهى نیست. «و لات حین مناص»
 10- توبه و ناله تا قبل از وقوع قهر كارساز است. «و لات حین مناص»


6) نحل، 43 و انبیاء، 7.

توضيحات
سیماى سوره ص‏
 این سوره در مكّه نازل شده و هشتاد و هشت آیه دارد.
 نام این سوره برگرفته از آیه اول آن و یكى از حروف مقطّعه قرآنى است.
 آیات این سوره همچون سوره صافّات، بیانگر استمرار جریان بعثت در طول تاریخ و برخورد مشركان و كافران با عقیده به توحید و معاد است.
 در سوره صافّات، نام پیامبرانى چون نوح، ابراهیم، لوط، موسى، هارون، الیاس و یونس مطرح شد، این سوره بیشتر به تاریخ زندگى حضرت داود، سلیمان و ایّوب علیهم السلام، پرداخته است.
 بخش پایانى سوره، ماجراى آفرینش انسان، سجده فرشتگان بر آدم و نافرمانى شیطان را بیان مى‏كند تا مؤمنان به كرامت ذاتى انسان نزد خداوند پى برده و از پیروى شیطان دورى كنند.

Copyright 2015 almubin.com