1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 37

تفسير 45. الجاثية آية 7
Number of verses: 37
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
وَيْلٌ لِّكُلِّ أَفَّاكٍ أَثِيمٍ 7
وای بر هر دروغگوی گنهکار...

ترجمه
واى بر هر كافر دروغ پرداز گناه پیشه.
 (كافر گناهكارى كه) آیات خدا را كه پیوسته بر او تلاوت مى‏شود، مى‏شنود ولى همچون كسى كه آنها را نشنیده متكبّرانه (بر انحراف خود) اصرار مى‏ورزد، پس او را به عذابى سخت بشارت ده.
 و هرگاه از آیات ما چیزى فهمد آن را به مسخره مى‏گیرد، آنانند كه برایشان عذابى خفّت‏بار است.

نکته ها
«أفّاك» از «اِفك» به معناى كسى است كه بسیار دروغ مى‏گوید. «أثیم» از «اِثم» به كسى گفته مى‏شود كه بسیار گناهكار است.
«ویل» كه نفرینى است به معناى «هلاك باد»، 27 بار در قرآن آمده است.
این واژه در موارد مختلف و متعددى در قرآن بكار رفته است؛
هم در مورد خائنان فرهنگى بكار رفته است، آنان كه با دست خود مطالبى مى‏نویسند و به خداوند نسبت مى‏دهند، «فویل للّذین یكتبون الكتاب بایدیهم ثمّ یقولون هذا من عند اللّه»(4)
هم در مورد ظالمان اقتصادى همچون كم فروشان، «ویل للمطفّفین»(5)
هم در مورد منحرفان اعتقادى مثل كافران، «ویل للكافرین»(6) و مشركان. «ویل للمشركین»(7)
و هم در مورد كسانى كه اولیاى الهى و حقایق را مسخره مى‏كنند. «ویل لكلّ هُمَزةٍ لُمزة»(8)
كیفر الهى با جرم مناسب است، كیفر كسى كه سخن پیامبر را مى‏شنود ولى گویا نشنیده و با این عمل دل پیامبر را به درد مى‏آورد عذاب الیم است و كیفر كسى كه با مسخره توهین مى‏كند، عذاب مهین است.
واژه بشارت در مورد خبر خوش به كار مى‏رود، امّا خداوند در این آیات، وعده‏ى عذاب را براى كافران، بشارت خوانده است. گویا بهترین خبر براى معاندان، خبر عذاب است.


4) بقره، 79.
5) مطففین، 1.
6) ابراهیم، 2.
7) فصّلت، 6.
8) هُمزه، 1.

پيام ها
 1- سخن حقّ را باید به گوش همه رساند حتّى گنهكاران. «افّاك اثیم... تتلى علیه»
 2- اول تبلیغ، بعد تهدید. قرآن به كسى «هلاك باد» مى‏گوید كه اول آیات خود را به گوش او رسانده است. «یسمع آیات اللّه... كان لم یسمعها... عذاب الیم»
 3- بدتر از بى‏اعتنایى به حقّ، اصرار بر آن و روحیّه استكبار است. «یصرّ مستكبراً»
 4- علامت تكبّر، بى‏اعتنایى به سخن حقّ است. «مستكبراً كان لم یسمعها»
 5 - ریشه‏ى عیب جویى و تمسخر در بسیارى از موارد، نداشتن اطلاعات جامع و كافى است. «فاذا علم من آیاتنا شیئاً اتّخذها هزواً» آرى، اگر شناخت‏ها عمیق و گسترده شد، مسخره‏ها محو مى‏شود.
 6- چون در مسخره اهانت است، كیفر مسخره‏كنندگان نیز عذاب خوار كننده است. «هزواً... عذاب مهین»

Copyright 2015 almubin.com