1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 29

تفسير 57. الحديد آية 1
Number of verses: 29
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
سَبَّحَ لِلَّهِ مَا فِي السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضِ ۖ وَهُوَ الْعَزِيزُ الْحَكِيمُ 1
آنچه در آسمانها و زمین است برای خدا تسبیح می‌گویند؛ و او عزیز و حکیم است.

ترجمه
آنچه در آسمان‏ها و زمین است براى خداوند تسبیح گویند و اوست عزیز حكیم.
حكومت آسمان‏ها و زمین براى اوست، زنده مى‏كند و مى‏میراند و او بر هر چیزى تواناست.
اوست اول و آخر و ظاهر و باطن و او به هر چیزى آگاه است.

نکته ها
آخرین آیه سوره قبل (واقعه) درباره تسبیح خداوند بود: «فسبّح باسم ربّك العظیم» و اولین آیه این سوره نیز تسبیح خداوند است. «سبّح للّه ما فى السّموات و الارض»
آغاز هشت سوره قرآن، با تسبیح خداوند مى‏باشد: اسراء، نحل، حدید، حشر، صفّ، جمعه، تغابن و اعلى. و بیش از نود بار این واژه در قرآن آمده است، در حالى كه تنها چهار سوره با حمد الهى آغاز مى‏گردد: حمد، انعام، سبأ و فاطر. و حدود هفتاد بار این واژه با مشتقاتش در قرآن آمده است. شاید رمز غلبه تسبیح بر حمد خداوند، اهمیّت مبارزه با شرك و خرافات و فراوانى آن در عقاید بشرى و تقدّم پیرایش بر آرایش باشد. همان گونه كه در اذكار نماز، «سبحان اللّه» مقدّم بر «الحمدللّه» است.
در جهان‏بینى الهى، تمام هستى در حال تسبیح خداوند است، گرچه ما آن را نفهمیم «و ان من شى‏ء الاّ یسبّح بحمده ولكن لاتفقهون تسبیحهم»(2) و این تسبیح، آگاهانه است. «كلٌّ قد عَلِم صلاته و تسبیحه»(3)
قرآن، نام برخى از تسبیح كنندگان را به خصوص ذكر كرده است:
الف) فرشتگان. «نحن نسبّح بحمدك»(4)
ب) رعد آسمانى. «یسبّح الرّعد بحمده»(5)
ج) پرندگان. «الم‏تر انّ اللّه یسبّح له مَن فى السّموات و الارض و الطّیر»(6)
د) كوهها. «سخّرنا مع داود الجبال یسبّحن»(7)
تسبیح خداوند، وسیله نجات از گرفتارى است. «فلولا انّه كان من المسبّحین . للبث فى بطنه الى یوم یبعثون»(8) اگر یونس اهل تسبیح نبود تا روز قیامت در شكم ماهى باقى مى‏ماند.
مراد از اوّل و آخر بودن خداوند، ازلى و ابدى بودن اوست، یعنى او قبل از هر چیز بوده و بعد از هر چیز خواهد بود و وجود او ظاهر و آشكارتر از هر وجودى است و در عین حال، نهان‏تر از هر نهانى است. او ظاهر است، چون دلایل بسیارى بر وجودش دلالت مى‏كند و باطن است، چون به تمامى امور عالم است.


2) اسراء، 44.
3) نور، 41.
4) بقره، 30.
5) رعد، 13.
6) نور، 41.
7) انبیاء، 79.
8) صافّات، 143 و 144.

پيام ها
 1- خداوند از هر گونه عیب و نقص و عجز منزّه است و همه هستى بر این امر گواهى مى‏دهند. «سبّح للّه ما فى السّموات و الارض»
 2- تسبیح‏گویان آسمان، مقدّم بر زمینیان هستند. «سبّح للّه ما فى السّموات و الارض»
 3- قدرتى ارزش دارد كه اِعمال آن حكیمانه باشد. «هو العزیز الحكیم»
 4- فرمانرواى حقیقى آسمان وزمین، خداوند است. حكومت بشر بر زمین، امرى اعتبارى ومجازى است، به آن مغرور نشویم. «له ملك السّموات والارض»
 5 - خدایى كه صاحب عزّت، حكمت، حاكمیّت و قدرت و مرگ و زندگى موجودات به دست اوست، سزاوار تسبیح و تقدیس است. «العزیز الحكیم، له ملك، قدیر یحیى و یمیت»
 6- آغاز و انجام و غیب و شهود هستى، به دست خداست. «هو الاول و الاخر و الظاهر و الباطن...»
 7- مهم‏تر از خلقت حكیمانه و مالكیت مقتدرانه، علم ونظارت دائمى خداوند است. «و هو بكلّ شى‏ء علیم»، (با توجه به دو آیه قبل)

توضيحات
 سیماى سوره حدید
 این سوره بیست و نه آیه دارد و در مدینه نازل شده است.
 آیات این سوره، علاوه بر تحكیم پایه‏هاى عقیدتى، به دستوراتى در زمینه‏هاى اجتماعى و حكومتى مى‏پردازد و در آیات اول، حدود بیست صفت از صفات الهى را مطرح نموده است.
 عظمت قرآن، اوضاع مؤمنان و منافقان در قیامت، سرنوشت اقوام پیشین، انفاق در راه خدا و براى رسیدن به عدالت اجتماعى، انتقاد از رهبانیّت و انزواى اجتماعى، موضوعاتى است كه این سوره به آنها پرداخته است.
 امام سجادعلیه السلام فرمودند: خداوند مى‏دانست كه در آخرالزّمان گروهى ژرف‏اندیش خواهند آمد، لذا سوره توحید و آیاتى از سوره حدید را نازل كرد (تا مردم، خدا را بهتر بشناسند) و هر كس غیر از این صفات را بر خدا بپذیرد، هلاك مى‏شود.(1)


1) تفسیر نورالثقلین.

Copyright 2015 almubin.com