1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 22

تفسير 58. المجادلة آية 22
Number of verses: 22
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
لَّا تَجِدُ قَوْمًا يُؤْمِنُونَ بِاللَّهِ وَالْيَوْمِ الْآخِرِ يُوَادُّونَ مَنْ حَادَّ اللَّهَ وَرَسُولَهُ وَلَوْ كَانُوا آبَاءَهُمْ أَوْ أَبْنَاءَهُمْ أَوْ إِخْوَانَهُمْ أَوْ عَشِيرَتَهُمْ ۚ أُولَٰئِكَ كَتَبَ فِي قُلُوبِهِمُ الْإِيمَانَ وَأَيَّدَهُم بِرُوحٍ مِّنْهُ ۖ وَيُدْخِلُهُمْ جَنَّاتٍ تَجْرِي مِن تَحْتِهَا الْأَنْهَارُ خَالِدِينَ فِيهَا ۚ رَضِيَ اللَّهُ عَنْهُمْ وَرَضُوا عَنْهُ ۚ أُولَٰئِكَ حِزْبُ اللَّهِ ۚ أَلَا إِنَّ حِزْبَ اللَّهِ هُمُ الْمُفْلِحُونَ 22
هیچ قومی را که ایمان به خدا و روز رستاخیز دارند نمی‌یابی که با دشمنان خدا و رسولش دوستی کنند، هر چند پدران یا فرزندان یا برادران یا خویشاوندانشان باشند؛ آنان کسانی هستند که خدا ایمان را بر صفحه دلهایشان نوشته و با روحی از ناحیه خودش آنها را تقویت فرموده، و آنها را در باغهایی از بهشت وارد می‌کند که نهرها از زیر (درختانش) جاری است، جاودانه در آن می‌مانند؛ خدا از آنها خشنود است، و آنان نیز از خدا خشنودند؛ آنها «حزب اللّه» اند؛ بدانید «حزب اللّه» پیروزان و رستگارانند.

ترجمه
هیچ قومى را نمى‏یابى كه به خدا و قیامت مؤمن باشند و (در همان حال) با كسى كه در برابر خدا و رسولش موضع گرفته است، مهرورزى كنند، حتّى اگر پدران یا پسران یا برادران یا خویشانشان باشند. آنها كسانى هستند كه خداوند، ایمان را در دلهایشان ثابت فرموده و با روحى از جانب خویش آنان را تأیید نموده است و آنان را در باغهایى كه نهرها از پاى (درختان) آنها جارى است، وارد مى‏كند در حالى كه در آنجا جاودانه هستند، خداوند از آنان راضى است و آنان نیز از او راضى هستند. آنان حزب خدا هستند، آگاه باشید كه تنها حزب خدا پیروز و رستگارند.

نکته ها
مقام رضا، بالاتر از مقام تسلیم است، یعنى بنده نه فقط تسلیم مقدّرات الهى و امر و نهى اوست، بلكه در دل نیز به آن راضى است و از سر رضایت آن را مى‏پذیرد.
ایمان با كفر سازگار نیست. به نوح درباره‏ى فرزندش گفته مى‏شود: «انه لیس من اهلك»(48) هنگامى كه براى ابراهیم ثابت شد عموى او منحرف است، از او برائت جست. «فلما تبیّن له انه عدوّ للّه تبرّأ منه»(49) حتّى پیامبر اسلام‏صلى الله علیه وآله از استغفار براى مشركان منع مى‏شود. «ما كان للنبى والّذین آمنوا ان یستغفروا للمشركین ولو كانوا اولى قربى من بعد ما تبین لهم انهم اصحاب الجحیم»(50)
تولّى و تبرّى‏
در سوره مجادله بارها سخن از تولّى و تبرّى مطرح شده است كه بیانگر اهمیّت دوستى با دوستان خدا و دشمنى با دشمنان خداست:
«تولّوا قوماً غضب اللّه علیهم»، «لاتجد... یوادون من حادّ اللّه»
امام رضاعلیه السلام فرمود: «كمال الدین ولایتنا والبرائة من عدّونا» كمال دین، در پذیرش ولایت ما و دورى از دشمنان ماست.
به امام صادق‏علیه السلام گفتند: فلانى به شما محبت مى‏ورزد ولى نسبت به برائت از دشمنان شما ضعیف عمل مى‏كند. حضرت فرمودند: دروغ مى‏گوید كسى كه ادّعاى محبت ما را دارد و از دشمن ما دورى نجسته است.(51)
امام صادق‏علیه السلام فرمود: «اوحى اللّه الى نبىّ من انبیائه قل للمؤمنین لاتلبسوا لباس اعدایى و لاتطعموا مطاعم اعدایى و لاتسلكوا مسالك اعدایى فتكونوا اعدایى كما هم اعدایى»(52) خداوند متعال به پیامبرى از پیامبرانش وحى فرمود كه به مؤمنان بگو: مانند دشمنان من لباس نپوشند و مانند دشمنان من غذا نخورند و در چگونگى زندگى و رفتار، مانند دشمنان من نباشند، چرا كه در این صورت دشمنان من محسوب مى‏شوند. هم چنانكه آنان دشمنان من هستند.
در حدیث آمده است: «هل الدین الاّ الحبّ والبغض»(53) آیا دین، جز حبّ و بغض است؟
انواع تأییدهاى الهى در قرآن:
تأیید با فرشته خود جبرئیل. «أیّدتك بروح القدس»(54)
تأیید ویژه الهى. «و أیّدهم بروح منه»
تأیید با یارى مؤمنان. «ایّدك بنصره و بالمؤمنین»(55)
تأیید با لشكریان ناپیداى الهى. «أیّده بجنود لم تروها»(56)
قرآن در چند مورد عبارت «رضى اللّه عنهم و رضوا عنه» را به كار برده است:
1. در مورد راستگویان راست‏كردار: «یوم ینفع الصّادقین صدقهم... رضى اللّه...»(57)
2. در مورد پیشگامان و پیشتازان: «والسّابقون الاولون... رضى اللّه...»(58)
3. در مورد مؤمنان واقعى: «كتب فى قلوبهم الایمان... رضى اللّه...»
موضع‏گیرى در برابر خدا و رسول آن قدر زشت و ناپسند است كه چهار بار در قرآن مطرح شده و هر بار با تهدید و غضب الهى همراه بوده است. از جمله در همین سوره آیات 5 ، 20 و 22 كه به صورت‏هاى مختلفى تهدید در پى داشته است مانند:
سرنگون شدن. «كبتوا»
خوار شدن. «فى الاذلین»
مورد بى مهرى قرار گرفتن. «لاتجد قوماً... یوادّون من حاد اللّه و رسوله...»
و دخول در آتش و جاودانگى در جهنّم. «من یحادد اللّه... له نار... خالداً...»(59)


48) هود، 46.
49) توبه 114.
50) توبه، 113.
51) بحار، ج 27، ص 58.
52) وسائل، ج 3، ص 279.
53) بحار، ج‏65، ص 63.
54) مائده، 110.
55) انفال، 62.
56) توبه، 40 .
57) مائده، 119.
58) توبه، 100 .
59) توبه، 63.

پيام ها
 1- یك دل، دو دوستى بر نمى‏دارد. دوستى خداوند با دوستى دشمنان دین خدا قابل جمع نیست. «لاتجد قوماً یؤمنون... یوادّون من حادّ اللّه» (در آیه‏اى دیگر داریم: «ما جعل اللّه لرجل من قلبین فى جوفه»(60) خداوند در سینه انسان دو دل قرار نداده است.)
 2- عیب‏ها را از ریشه برطرف كنید. مودت دشمنان خدا انسان را به گرایش‏هاى فكرى، عملى و اخلاقى به سوى آنان وادار مى‏كند، لذا باید ریشه‏ى آن را خشكاند. «لاتجد... یوادّون من حادّ اللّه»
 3- در اسلام، روابط و علاقه‏ها باید در شعاع رضاى خداوند باشد. «لاتجد قوماً یؤمنون»
 4- روابط خانوادگى و خویشاوندى نیز خط قرمز و مرز دارند. «و لو كانوا آبائهم...»
 5 - خداوند به خاطر قطع رابطه با چهار گروه از خویشان اگر معاند باشند، (پدر، پسر، برادر و فامیل)، چهار نمونه از لطف خود را بیان كرده است: ایمان، امداد، بهشت و رضوان. «الایمان، ایّدهم، جنّات، رضى اللّه»
 6- ارزش ایمان به ثبات آن است وگرنه ایمان‏هاى مقطعى، موسمى و عاریه‏اى(61) بسیار است. «كتب فى قلوبهم الایمان»
 7- اول ایمان پایدار، بعد امداد و دریافت. «كتب فى قلوبهم الایمان... ایّدهم...»
 8 - دین تنها یك رابطه قلبى و فردى میان انسان و خدا نیست، بلكه تعیین كننده روابط اجتماعى است. «لو كانوا آبائهم...»
 9- پاداش‏ها منحصر به آخرت نیست، بلكه تثبیت ایمان و امداد الهى، از پاداش‏هاى الهى در همین دنیاست. «كتب فى قلوبهم... ایّدهم»
 10- حزب اللّه، با دشمن خدا دوست نمى‏شود. «لاتجد قوماً... یوادّون من حادّ اللّه... أولئك حزب اللّه»
 11- حزب اللّه، نژاد و زبان و منطقه خاص ندارد، بلكه هر مؤمن مقاوم و استوار، جزو حزب اللّه است. «لاتجد قوماً یؤمنون... یوادّون من حادّ اللّه... اولئك حزب اللّه»
 12- پیروزى و غلبه‏اى ارزش دارد كه همراه با رستگارى و رسیدن به هدف باشد. در جاى دیگر مى‏فرماید: «ألا انّ حزب اللّه هم الغالبون»(62) و در اینجا مى‏فرماید: «ألا انّ حزب اللّه هم المفلحون»
 13- تداوم نعمت، خود یكى از نعمت‏هاى بهشتى است. «خالدین فیها»
 14- این كه ما از خدا راضى باشیم یك طرف قضیه است، مهم رضایت خدا از ماست. «رضى اللّه عنهم و رضوا عنه»
 15- در قیامت نعمت‏ها دو گونه است: مادّى «جنات...» و معنوى. «رضى اللّه عنهم...» (چنانكه در جاى دیگر مى‏فرماید: «و رضوان من اللّه اكبر»(63))


60) احزاب، 4.
61) انعام، 98.
62) مائده، 56.
63) توبه، 72.

Copyright 2015 almubin.com