1. الفاتحة 2. البقرة 3. آل عمران 4. النساء 5. المائدة 6. الأنعام 7. الأعراف 8. الأنفال 9. التوبة 10. يونس 11. هود 12. يوسف 13. الرعد 14. إبراهيم 15. الحجر 16. النحل 17. الإسراء 18. الكهف 19. مريم 20. طه 21. الأنبياء 22. الحج 23. المؤمنون 24. النور 25. الفرقان 26. الشعراء 27. النمل 28. القصص 29. العنكبوت 30. الروم 31. لقمان 32. السجدة 33. الأحزاب 34. سبأ 35. فاطر 36. يس 37. الصافات 38. ص 39. الزمر 40. غافر 41. فصلت 42. الشورى 43. الزخرف 44. الدخان 45. الجاثية 46. الأحقاف 47. محمد 48. الفتح 49. الحجرات 50. ق 51. الذاريات 52. الطور 53. النجم 54. القمر 55. الرحمن 56. الواقعة 57. الحديد 58. المجادلة 59. الحشر 60. الممتحنة 61. الصف 62. الجمعة 63. المنافقون 64. التغابن 65. الطلاق 66. التحريم 67. الملك 68. القلم 69. الحاقة 70. المعارج 71. نوح 72. الجن 73. المزمل 74. المدثر 75. القيامة 76. الإنسان 77. المرسلات 78. النبأ 79. النازعات 80. عبس 81. التكوير 82. الانفطار 83. المطففين 84. الانشقاق 85. البروج 86. الطارق 87. الأعلى 88. الغاشية 89. الفجر 90. البلد 91. الشمس 92. الليل 93. الضحى 94. الشرح 95. التين 96. العلق 97. القدر 98. البينة 99. الزلزلة 100. العاديات 101. القارعة 102. التكاثر 103. العصر 104. الهمزة 105. الفيل 106. قريش 107. الماعون 108. الكوثر 109. الكافرون 110. النصر 111. المسد 112. الإخلاص 113. الفلق 114. الناس
تعداد آیات: 24

تفسير 59. الحشر آية 22
Number of verses: 24
بِسْمِ اللّهِ الرَّحْمـَنِ الرَّحِيم
هُوَ اللَّهُ الَّذِي لَا إِلَٰهَ إِلَّا هُوَ ۖ عَالِمُ الْغَيْبِ وَالشَّهَادَةِ ۖ هُوَ الرَّحْمَٰنُ الرَّحِيمُ 22
او خدایی است که معبودی جز او نیست، دانای آشکار و نهان است، و او رحمان و رحیم است!

ترجمه
او خدایى است كه معبودى جز او نیست، به غیب و شهود آگاه است. او مهربان و بخشنده است.

نکته ها
در روایات، براى تلاوت آیات آخر سوره حشر، سفارش بسیار شده و بركات گوناگونى براى آن بیان گردیده كه از جمله آن، بخشیده شدن گناهان و رسیدن به مرز مقام شهید است.
احتمال مى‏رود كه انسان در میان اسمایى كه در این آیات(22-24) آمده است، به اسم اعظم دست پیدا كند، زیرا در این آیات، حدود پانزده و یا با عنایتى، هجده صفت از صفات الهى آمده است كه هر كدام نشانگر كمالات بى انتهاى اوست.
معبود واقعى، وجودى است كه علم و رحمت و قداست و عزّت و قدرت و عظمت و احاطه كامل را داشته باشد و چون این صفات مخصوص خداوند است، پس معبودى جز او نیست.
در قرآن هر كجا غیب و شهود كنار هم آمده، ابتدا غیب آمده و سپس شهود و این اشاره است یا به اهمیّت آن یا به كثرت موارد آن.
امام صادق‏علیه السلام فرمود: «الغیب ما لم یكن و الشهادة ما قد كان»(61) غیب آن است كه واقع نشده و شهود آن است كه وجود یافته است.

پيام ها
 1- یكتایى و یگانگى، اولین و مهم‏ترین اصل در صفات الهى است. «هو اللّه الّذى لا اله الاّ هو»
 2- او كه همه به دنبال اویند، خداست. «هو اللّه»
 3- علم خداوند به غیب و شهود یكسان است. «عالم الغیب و الشّهادة»
 4- با اینكه خداوند همه چیز را مى‏داند، «عالم الغیب و الشّهادة» ولى با رحمت با بندگان برخورد مى‏كند. اگر علم او بیم‏آور است، رحمت او امیدبخش است و در تربیت، انسان باید بین بیم و امید باشد. «الرّحمن الرّحیم»
 5 - هر موجودى جز خداى یكتا، فاقد علم و رحمت گسترده است. «هو... عالم الغیب... هو الرحمن الرحیم»

Copyright 2015 almubin.com